• This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • 210 51 55 889

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΑΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ

Ὅπως τὰ δέντρα μόλις νιώσουν τὴν ἄνοιξη μπουμπουκιάζουν ἔτσι καὶ οἱ ἄνθρωποι ἔρχεται ἡ ὥρα, ποὺ ἀποζητοῦν τὸν ἔρωτα καὶ τὴν τεκνογονία. Αὐτοὶ ποὺ θέλουν μόνο τὸν ἔρωτα ψεύδονται καὶ ἀπατοῦν τὸν ἑαυτό τους συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα. Αὐτὸ ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὸν καημό, ποὺ κατατρώει τὰ ἄτεκνα ζευγάρια.

Τὰ παιδιὰ μᾶς τὰ στέλνει ὁ Θεὸς μὲ τοὺς βιολογικοὺς μηχανισμούς, ποὺ ἔχει ἐγκαταστήσει στὸ σωματικὸ καὶ ψυχικὸ ὀργανισμό μας. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι τοὺς ἴδιους μηχανισμοὺς ἔβαλε ὁ Δημιουργὸς καὶ στὰ ζῷα. Ἡ διαφορὰ τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὰ ζῷα εἶναι ἡ συνειδητὴ διαχείριση τοῦ ἐνστίκτου. Γιὰ μᾶς λοιπὸν τὰ παιδιά μας εἶναι τὰ ἄνθη, ποὺ προβάλλουν στὰ κλαδιὰ καὶ στολίζουν τὰ δέντρα. Καὶ ἐμεῖς οἱ μεγάλοι εἴμαστε τὰ κλαριά, οἱ κορμοὶ καὶ οἱ ῥίζες ποὺ κρατᾶμε τὰ λουλούδια καὶ τὰ συντηροῦμε μὲ χυμοὺς, ποὺ ἀνεβάζουμε ἀπὸ τὴ γῆ.

Αὐτὰ βέβαια τὰ νιώθει ἄμεσα κάθε γονιός, ὅταν βλέπει γιὰ πρώτη φορὰ τὸ μωρό του καὶ ἡ καρδιά του χορεύει τὸν πιὸ γλυκὸ χορό της. Ἐκεῖνο ποὺ πρέπει ὅμως νὰ ἐξετάσουμε καὶ νὰ τὸ ἐμβαθύνουμε στὸ νοῦ καὶ στὴν καρδιά μας, εἶναι ἀπὸ ποῦ μᾶς ἦρθε αὐτὸ τὸ παιδί, πῶς πρέπει νὰ τὸ ἀναγνωρίσουμε, νὰ τὸ ὑποδεχτοῦμε καὶ νὰ τὸ ἀναθρέψουμε, νὰ τὸ διδάξουμε νὰ φτιάξει τὴ ζωή του κι αύτό, ὥστε νὰ πραγματοποιήσει τὸ λόγο τοῦ ἐρχομοῦ του στὴ ζωή, δηλαδὴ αὐτὸ ποὺ λέμε νὰ εὐτυχήσει.

Ἕνας καινούριος ἄνθρωπος, ποὺ ἔρχεται στὴ ζωή, εἶναι πάντοτε ἕνα χάρμα ὀμορφιᾶς, γεμᾶτο ζωή, δυνάμεις καὶ ἀκτινοβολεῖ ἀτμόσφαιρα εὐχαριστίας κι ἐλπίδας γιὰ τὸ μέλλον. Γιατί, λέμε συχνὰ ὅτι “ κάνουμε ” τὰ παιδιά μας ἀλλὰ κανένας γονιὸς δὲν ἔπλασε τὰ ῥόδινα μέλη τοῦ παιδιοῦ του οὔτε καλλιέργησε τὸ ὑπέροχο ἀθῷο βλέμμα του καὶ τὴν τρυφερὴ μορφή του. Ἀλήθεια, ἀπὸ ποῦ γεννήθηκε ἡ ἀθῳότητα, ἡ γλυκιὰ ὄψη, ἡ ὅλη χαριτωμένη κίνηση ποὺ στολίζει τὸ μωρό μας, γι’ αὐτὸ ὅλη ἡ ὕπαρξή του προκαλεῖ αἴσθημα εὐχαριστίας.

Ἡ πιὸ συνηθισμένη εὐχή, ποὺ δίνουμε στὸ παιδὶ καὶ στὴ μαννούλα του εἶναι “ νὰ ζήσει ” τὸ παιδὶ καὶ νὰ τὸ χαρεῖ. Ἄρα τὸ παιδὶ ( δηλαδὴ τὰ παιδιά μας ) καταξιώνουν τὴ ζωή μας. Ἐκ πρώτης ὄψεως βέβαια καταξιώνουν ἐτούτη τὴν πρόσκαιρη ζωή, πραγματικὰ ὅμως ἡ εὐχὴ πολλῶν δὲν σταματάει σ’ αὐτῆς τῆς ζωῆς τὰ ὅρια, ἀλλὰ στὸ βάθος τῆς ψυχῆς μας, ποὺ μὲ λίγο στοχασμὸ τὸ βρίσκουμε, ἡ εὐχὴ συνειδητὰ περνάει τὰ σύνορα μεταξὺ ἐτούτης τῆς ζωῆς καὶ τῆς ἄλλης καὶ εἰσχωρεῖ στὰ ἀτέρμονα βάθη τῆς αἰωνότητας. Ποιός ἀντέχει νὰ φανταστεῖ τὸ ἀκριβό του βρέφος νὰ τελειώνει τὴν ὕπαρξή του μέσα σ’ ἕνα τάφο ; ! Ἡ φρίκη μας καὶ οἱ θρῆνοί μας γιὰ τὸ θάνατο προδίδουν ὅτι ἡ ψυχή μας ζεῖ τὸ αὐτονόητο τῆς αἰωνιότητας.

Ἔτσι τὰ παιδιά μας ἔρχονται στὴ ζωὴ μὲ δύο κύρια μηνύματα ἀδιαμφησβήτητα, πρῶτον ὅτι ἄλλος εἶναι ὁ πλάστης αὐτῶν τῶν ἀγγελικῶν πλασμάτων κι ὄχι βέβαια ἐμεῖς καὶ δεύτερον ὅτι δὲν ἀντέχεται ἡ βεβαιότητα τοῦ θανάτου γι’ αὐτά. Μπορεῖ ὁ φυσικὸς κόσμος νὰ τὸν ἀνέχεται, ὄχι ὅμως καὶ ὁ καρδικός μας κόσμος. Τελικὰ γιὰ μᾶς τὰ παιδιά μας ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμή, ποὺ ὑποψιαζόμαστε τὴν ὕπαρξή τους μέσα στὸ κορμὶ τῆς μάννας τους, ἀποτελοῦν μιὰ τρανταχτὴ καὶ πανέμορφη πρόσκληση τοῦ Θεοῦ νὰ ξεπεράσουμε τὸ συμβιβασμό μας μὲ τὸ θάνατο · κι αὐτὸ σημαίνει τὴν ἀρχὴ τῆς πνευματικῆς μας ζωῆς στὴν πράξη.

Συμβαίνει ὅμως πολὺ συχνὰ καὶ σχεδὸν πάντοτε οἱ ἄνθρωποι νὰ εἴμαστε οἱ ἐπαναστάτες ἐξόριστοι τοῦ Παράδεισου καὶ μέσα στοὺς ἄλλους τρόπους αὐτῆς τῆς ἐπανάστασης νὰ εἶναι καὶ ὁ σφετερισμὸς ( ἁρπαγμὸς ) τῶν δωρεῶν τοῦ Θεοῦ. Τότε τὸ μεγαλεῖο αὐτὸ τῆς τεκνογονίας τὸ σφετερίζεται ἡ ἀνθρώπινη ἀλαζονεία μας καὶ ἀντὶ νὰ δοξάσουμε τὸ Θεὸ ( “ ἐξ οὗ πᾶσα δόσις ἀγαθὴ καὶ πᾶν δώρημα τέλειον…” ) δοξάζουμε τὸν ἑαυτό μας ! Αὐτὸ φαίνεται συχνὰ μὲ τὶς διαφωνίες τῶν γονιῶν σχετικὰ μὲ τὸ ὅνομα τοῦ παιδιοῦ, ὅταν ὁ καθένας ἀπὸ τοὺς δύο ἀπαιτεῖ νὰ δοθεῖ στὸ παιδὶ ὅνομα τῆς δικῆς του οἰκογένειας. Τὸ κοινὸ βέβαια τῶν δύο συζύγων-γονέων ἔγκλημα εἶναι ἡ ὑπερπροστατευτικὴ ἀνατροφὴ τοῦ τέκνου τους, ἡ πληθωρικὴ προσφορὰ ἀνέσεων καὶ δώρων, ἡ στέρηση ἀδερφῶν τοῦ παιδιοῦ τους κι ἄλλα τέτοια.

Τὸ διαφοροποιημένο μεταξὺ τῶν συζύγων ἔγκλημα, ποὺ παραμένει καὶ κρύβεται συχνά, εἶναι ἡ ἰδιοποίηση τῶν παιδιῶν. Ἡ μάννα βλέπει τὰ παιδιὰ δικά της προβάλλοντας τὸ κόστος σὲ πόνους καὶ σὲ κόπους ἀνατροφῆς. Ὁ πατέρας ἀπὸ τὸ μέρος του ἐπικαλούμενος τὴν παλιὰ νοοτροπία τοῦ κυρίαρχου πατέρα, τοῦ ἰδιοκτήτη καὶ διαχειριστῆ τῆς οἰκονομικῆς περιουσίας καὶ. . . τῆς ἴδιας τῆς οἰκογένειας θεωρεῖ τὰ παιδιὰ δικά του. Πάντως ἡ χριστιανικὴ οἰκογενειακὴ ἀγωγὴ ἀναγνωρίζει στὴν γυναῖκα τὶς ἠθικὲς προϋποθέσεις νὰ ἀσκεῖ τὴν κηδεμονία της στὰ παιδιά της, ἐνῷ στὸν πατέρα-σύζυγο συνιστᾷ νὰ βλέπει τὰ τέκνα του πάντοτε ὡς δῶρα, ποὺ τοῦ τὰ ἐπεδαψίλευσε ἡ σύζυγός του ἐκδηλώνοντας μ’ αὐτὸ τὸν τρόπο τὴν ἀγάπη της καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη της στὸ σύζυγό της.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος προειδοποιεῖ : “ ‘Ἀλλοίμονο, Χριστιανὲ σύζυγε, ἂν ἀντιληφθεῖ ἡ γυναῖκα σου ὅτι ἀγαπᾷς τὰ παιδιά σου δι’ἀλλην αἰτίαν εἰ μὴ διότι σοῦ τὰ ἐγέννησεν αὐτή ”. Ὕστερα πρέει νὰ ξέρουν καλὰ οἱ γονεῖς ὅτι εἶναι σχεδὸν ἀδύνατο νὰ μεγαλώνει σωστὰ κι εὐτυχισμένα τὸ παιδί τους χωρὶς ἀδέρφια καὶ μάλιστα ὅσο γίνεται περισσότερα. Μέσα στὴν πολύτεκνη οἰκογένεια μεγαλώνουν τὰ παιδιὰ καὶ ἀσκοῦνται συγχρόνως νὰ ἐντάσσονται στὴν κοινωνία, νὰ παλεύουν χωρὶς νὰ μισοῦν, νὰ αἰσθάνονται ἀσφάλεια μέσα στὰ κύματα τῆς ζωῆς, νὰ μαθαίνουν νὰ προσφέρουν βοήθεια καὶ νὰ θυσιάζονται ἀκόμα καὶ νὰ ζητοῦν βοήθεια χωρὶς νὰ ντρέπονται ἀπὸ ἐγωϊσμό. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἐλέγχει αὐτούς, ποὺ εὔχονται νὰ μὴν ἔρθουν σὲ ἀνάγκη βοηθείας ἀπὸ ἄλλους ἀνθρώπους. Εἶναι καλὸ δηλαδὴ καὶ νὰ δίνουμε βοήθεια καὶ νὰ ζητοῦμε.

Ἀκόμα ἡ συμβίωση στὰ πλαίσια τῆς ἴδιας οἰκογένειας ἀγοριῶν καὶ κοριτσιῶν ἀποτελεῖ μιὰ ἄσκηση τῆς ἀντιμετώπισης τῶν πειρασμῶν τοῦ ἄλλου φύλου. Ἡ ἀδερφὴ λόγου χάρη θὰ ἰδεῖ τὸν ἀδερφὸ σὰν ἀγγελικὰ ἀγαπημένο ἄνθρωπο τοῦ ἄλλου φύλου κι ἔτσι θὰ εἶναι ὅταν μεγαλώσει πολὺ περισσότερο ψύχραιμη στὶς σχέσεις της.

Ἀκόμα θὰ μάθει τὸ παιδὶ τῆς πολύτεκνης οἰκογένειας ὅτι οὔτε θὰ βασανιστεῖ μόνο του στὴ ζωὴ οὔτε θὰ μπορεῖ νὰ εἶναι ἀδιάφορο στὰ βάσανα τῶν ἄλλων. Αὐτὸ ἀργότερα θὰ τὸ κάνει φιλόπατρι εὐεργέτη τῆς κοινωνίας, ἀκόμα καὶ καλὸ γείτονα, καλὸ συνάδελφο καὶ καλό συνέταιρο, ἀκόμα καὶ καλὸ συνδικαλιστή.

Βέβαια δὲν βάλαμε στὸν κατάλογο τῶν πλεονεκτημάτων τῆς πολυτεκνίας τὴν ἀθῳότητα ἀπὸ τὸ ἔγκλημα τῆς ἔκτρωσης καὶ τῆς κάθε ἀντισύλληψης. Ὅταν ἀντιληφθοῦμε ὅτι ὅλη αὐτη τὴν ἡρωϊκὴ ἐκστρατεία ἔχουμε χρέος νὰ τὴν κάνουμε γιὰ χάρη τοῦ καθενὸς παιδιοῦ μας, θὰ μπορέσουμε καὶ νὰ ἐκτιμήσουμε τί χρωστᾶμε στὸ κάθε παιδί μας καὶ τελικὰ τί εἶναι γιὰ μᾶς τὰ παιδιά μας. Εἶναι μιὰ παιδαγωγία μας στὴν τελειότητα, μιὰ πρόκληση ἁγιότητας.

Οἱ γονεὶς ποὺ ἀπολαμβάνουν αὐτὴ τὴν εὐτυχία κι ἀποδἐχονται μ’εὐχαριστία τὰ βάσανα τῆς ἀνατροφῆς τόσων παιδιῶν, εἶναι οἱ πιὸ γελαστοὶ καὶ εἰρηνικοὶ μέσα στὴν κοινωνία. Εἶναι αὐτοὶ ποὺ βλέπουν μὲ τὰ μάτια τους νὰ συντελεῖται μέσα στὴν σύγχρονη ζωὴ τὸ θαῦμα τῆς ἀνατροπῆς κάθε λογικῆς καὶ κάθε ἀριθμητικῆς, ὅπως φαίνεται ὁλοκάθαρα στὴν ἐπιβίωση μιᾶς πολύτεκνης οἰκογένειας μὲ καλύτερους ὅρους σὲ σύγκριση μὲ τὴν ὁλιγότεκνη. Ἔτσι αὐτὸ ποὺ προσφέρει στὰ παιδιά της ἡ πολύτεκνη οἰκογένεια εἶναι ἡ παλληκαριὰ τῆς ἀπόφασης καὶ ὁ ἴλιγγος τῆς πίστης, ποὺ τὴν ἀναλαμβάνει ὁ καθένας τους, πρὶν νὰ ἰδεῖ τοὺς ἀγλαοὺς καρπούς της.

Μεγαλώνοντας τὸ παιδὶ ἀσκεῖ τοὺς γονεῖς στὴν ταπείνωση κι ἐμεῖς οἱ γονεῖς τὸ χρωστᾶμε αὐτὸ στὰ παιδιά μας. Ἡ χειραγώγηση τῶν παιδιῶν μας μειώνεται σιγὰ σιγὰ ὅσο μεγαλώνουν τὰ παιδιά μας. Κι ἂν στὰ πρῶτα χρόνια μᾶς κολάκευε τὸν ἐγωϊσμό μας νὰ ἀποφασίζουμε γιὰ λογαρισμό τους καὶ νὰ διατάζουμε, τώρα αὐτοπεριοριζόμαστε μὲ λιγότερη ἢ περισσότερη εὐκολία ἀνάλογα μὲ τὴν ὠριμότητά μας. Κι ἂν ὁ ἐγωϊσμός μας δὲν μᾶς αφήνει νὰ αὑτοπεριοριστοῦμε, τότε ἀναγκαζόμαστε ἀπὸ τὰ παιδιά μας καὶ μάλιστα εἰσπράττουμε ὡς ποινὴ τὴν αὐθάδεια καὶ τὴν ἀναίδειά τους, τὴν ἐπανάσταση τῆς ἐφηβικῆς τους ἀλαζονείας. Τὸ ἀποκορύφωμα τοῦ αὑτοπεριορισμοῦ μας εἶναι βέβαια ὅταν τὰ παντρεύουμε καὶ τὰ παραδίνουμε σὲ “ ἄριστη κατάσταση ” σὲ ἄλλα χέρια καὶ μάλιστα αὐτὸ τὸ κάνουμε μὲ χαρὲς καὶ τραγούδια καὶ . . . μὲ προῖκα.

Οἱ γονεῖς τοῦ αἰώνα μας περνοῦν ἕνα μαρτύριο, ποὺ δὲν τὸ εἶχαν σὲ παλαιότερους χρόνους ἐκτὸς ἀπὸ τὸν λεγόμενο χρυσοῦν αἰῶνα τῶν Ἀθηνῶν. Αὐτὸ είναι τὸ μαρτύριο νὰ τοὺς περιφρονοῦν τὰ παιδιά τους. Καὶ περιφρονοῦν ἐπειδεικτικὰ μαζὶ μὲ τοὺς γονεῖς τους καὶ κάθε κοινωνική, εθνική, θρησκευτικὴ παράδοση, ποὺ τολμοῦν ἀκόμα νὰ προβάλλουν κάποιοι στὰ παιδιά τους . . . Καὶ ὅσοι γονεῖς ἔχουν ἀκόμα ἕναν πόθο νὰ δοῦν τὰ παιδιά τους ὑπάκουα, ἀθῷα, εὐγενικά, αὐτοὶ πικραίνονται περισσότερο, γιατὶ ἡ ἀποτυχία τους νὰ δοῦν τὰ ὄνειρά τους γιὰ τὰ παιδιά τους καὶ τὴν οἰκογένειά τους νὰ πραγματοποιοῦνται, τοὺς φέρνει μιὰ πικρὴ ἀπελπισία. Ἀκόμα τοὺς συνέχει καὶ τὸ παράπονο τοῦ προδομένου γονιοῦ, ποὺ τόσες θυσίες ἔκανε γιὰ τὰ παιδιά του καὶ δὲν τοῦ τὸ ἀναγνωρίζουν. Ἔτσι, γίνονται τὰ παιδιά μας ἡ κόλασή μας καὶ φαινόμαστε νὰ μὴν εἴμαστε ἕτοιμοι οὔτε νὰ δεχτοῦμε μιὰν τέτοια δοκιμασία οὔτε νὰ τὴν ἐξηγήσουμε.

Αὐτὰ ἔπαθαν καὶ οἱ νοικοκυραῖοι τῆς Ἀθήνας τὸ 2ο μισὸ τοῦ 5ου πρὸ Χριστοῦ αἰώνα. Διεπίστωσαν ὅτι οἱ κοῦροι ( γιατὶ οἱ κόρες δὲν εἶχαν πρόσωπο οὔτε μέσα στὴν οἰκογένειά τους ) δὲν ἦταν πιὰ ντροπαλοὶ καὶ μαζεμένοι, ἀμφισβητοῦσαν καὶ τὰ θρησκευτικὰ καὶ τὰ κοινωνικά τους ἰδεώδη καὶ ἀποστόμωναν τοὺς πατεράδες τους μὲ τὶς σοφιστεῖες, ποὺ τοὺς ἔμαθαν οἱ σοφιστές. Καὶ πράγματι οἱ σοφιστὲς καὶ οἱ ἄλλοι σοφοὶ ἐδίδασκαν ἀθεΐα καὶ περιφρόνηση τῶν παραδοσιακῶν ἀρχῶν · οἱ εὐπορότεροι πολῖτες βέβαια, ποὺ ἤθελαν νὰ μορφώσουν τὰ ἀγόρια τους, τὰ ἔστελναν σ’ αὐτοὺς καὶ μὲ ἀδρὰ δίδακτρα. Ὕστερα ὅμως ποὺ δὲν μποροῦσαν νὰ τοὺς μαζέψουν τοὺς γυιούς τους οὔτε ἀκόμα νὰ ἀπαντήσουν στὶς ῥητορικές τους ἐρωτήσεις, πανικοβάλλονταν κι ἀγανακτοῦσαν. Γι’αὐτὸ καὶ ξέσπασαν στὸ Σωκράτη, ποὺ δὲν μποροῦσαν νὰ τὸν ξεχωρίσουν ἀπὸ τοὺς σοφιστές.

Ἡ πρώτη αἰτία αὐτοῦ τοῦ παθήματος τῶν γονιῶν εἶναι ἡ ἀμνησία, ποὺ τοὺς χαρακτηρίζει γιὰ τὴ δική τους παλιότερη καὶ πρόσφατη συμπεριφορά. Θυμοῦνταν οἱ Ἀθηναῖοι ὅτι σεμνοὶ καὶ ντροπαλοὶ κοῦροι πολέμησαν γενναῖα στὸν Μαραθῶνα, στὴ Σαλαμῖνα καὶ στὶς Πλαταιές, ἀλλὰ δὲν λογάριαζαν ὅτι αὐτὰ τὰ παλληκάρια ἦταν ἡ νεολαία μιᾶς φτωχῆς ἀκόμα πόλης καὶ φτωχῶν ἀκόμα γονέων. Τὸ ἐντόπισε καὶ ὁ Αἰσχύλος στὰ χωρικά του πολὺ λιτὰ ἀλλὰ καὶ παραστατικά : “ Δύσκαπνοι οἱ οἶκοι τῶν εὐθυδίκων ”, δηλαδὴ μαυρισμένα ἀπ’ τὴν καπνιὰ εἶναι τὰ φτωχὰ σπίτια τῶν δικαίων πολιτῶν. Ἀπὸ τέτοια σπίτια βγῆκαν οἱ Μαραθωνομάχοι καὶ πῆγαν καὶ νίκησαν τοὺς χρυσοφόρους Μήδους · Αὐτοὺς παρέστησαν οἱ γλύπτες ἔφιππους ἐπάνω στὴν ζωφόρο τοῦ Παρθενῶνος καὶ ὕστερα, ὅταν ἄρχισε ὁ Πελοποννησιακὸς πόλεμος, οἱ γλύπτες μάζεψαν τὰ σύνεργά τους καὶ οἱ ζωγράφοι τὰ πινέλα τους κι ἔπαψαν πιὰ οἱ καλλιτέχνες νὰ παρασταίνουν ἥρωες · Παρέσταιναν μόνο θηλυκὲς καὶ θηλυπρεπεῖς καμπύλες. Τὸ λόγο πῆρε τότε ἡ τραγῳδία καὶ μαστίγωσε ἀνελέητα τοὺς Ἀθηναίους, ποὺ δὲ φάνηκε νὰ διδάσκονται τίποτα ἀπ’ αὐτὴν. Οἱ πολεμικὲς ἐπιτυχίες καὶ ὁ σωρὸς τῶν ταλάντων τοὺς μέθυσε κι ἔγιναν, ὅπως ἱστορεῖ ὁ Θουκυδίδης, οἱ στυγνότεροι πολεμικοὶ ἐγκληματίες τῆς ἀρχαιότητας. Ἤθελαν ὅμως τὰ παιδιά τους ντροπαλὰ καὶ φιλότιμα ! Οἱ ἔφηβοι ποὺ ἔβλεπαν στοὺς δρόμους τὶς ἐταῖρες νὰ θησαυρίζουν ἀπὸ τοὺς μπαμπάδες τους, τὰ θλιμμένα ἀνδράποδα ἀπ’ τὰ κυριευμένα νησιὰ νὰ πωλοῦνται στὰ σκλαβοπάζαρα τοῦ Πειραιᾶ, τοὺς αἰχμαλώτους νὰ σφάζονται μέσα στὰ οἰκόπεδα τῆς Ἀθήνας, βέβαια δὲν εἶχαν λόγο νὰ σέβονται τοὺς γονεῖς τους.

Καὶ οἱ σημερινοὶ δικοί μας ἔφηβοι πληροφορημένοι καλὰ γιὰ τὰ ἐγκλήματα πολέμου τῶν πατρίδων τους, γιὰ τὶς χιλιάδες ἐκτρώσεις τῶν μαννάδων τους, γιὰ τοὺς σωματεμπόρους κι ἐμπόρους ναρκωτικῶν μπαμπάδες τους, γιὰ τοὺς φονιάδες μαιευτῆρες, γιὰ τοὺς φοροφυγάδες, γιὰ τὶς ἀπαραίτητες πιὰ μοιχεῖες, γιὰ τοὺς ἐμπόρους ὅπλων καὶ τόσα μὰ τόσα ἄλλα, πῶς μποροῦν νὰ μείνουν ἀκόμα ντροπαλοί, πῶς μποροῦν νὰ σέβονται γονεῖς, δασκάλους, ἄρχοντες καὶ ἡγέτες.
Καὶ οἱ μπαμπάδες πορθητὲς τῆς Νάξου, τῆς Μυτιλήνης, τῆς Μήλου, τῆς Σάμου δὲν πονοῦσαν γιὰ τὶς οἰμωγὲς τῶν θυμάτων τους, πονοῦσαν ὅμως γιὰ τὴν αὐθάδεια τῶν γυιῶν τους.

Ἔτσι κατανοοῦμε ὅτι ἡ ἐπανάσταση τῶν παιδιῶν μας καὶ στὴν ἐποχή μας εἶναι μιὰ μάστιγα, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν μετάνοια. Καὶ ἡ δική μας μάστιγα εἶναι πιὸ τσουχτερή, γιατὶ βρήκαμε τὰ ναρκωτικά, τὰ δυνατὰ οἰνοπνεύματα, τὴν τρομοκρατία κι ἄλλα μοντέρνα μέσα καὶ ὅπλα, γιὰ νἀνταποδίδουν μὲ πίκρα βαριὰ οἱ νέοι μας τὴν κακοήθεια, τὴν ἀστοργία τῶν γονιῶν τους.

Σήμερα τὰ παιδιά μας, ποὺ εἶναι θύματα μιᾶς αἰσχρῆς κοινωνίας, λειτουργοῦν ὡς τιμωροὶ τῶν γονιῶν τους.Ὑπάρχουν ὅμως καὶ γονεῖς ἀκόμα σεμνοὶ καὶ ἀθῷοι, γονεῖς ποὺ δὲν ἀσχημαίνουν, δὲν παραμελοῦν τὰ παιδιά τους. Ἀκόμα βρίσκεται ἕνα ὑπόλοιπο “ εὐθυδίκων ”, ὅπως τοὺς ἀποκαλεῖ ὁ ποιητής. Κι αὐτοὶ ὅμως ἀντιμετωπίζουν προβλήματα ἂν καὶ πιὸ ἤπια μὲ τὰ παιδιά τους. Καὶ αὐτοὺς τοὺς ἀγγίζουν οἱ ἄκρες τῆς μάστιγας.

Πρέπει νὰ καταλάβουμε ὅτι τὰ παιδιά μας βλέπουν καὶ τοὺς γονεῖς τους μέσα στὰ πλαίσια ὅλης τῆς κοινωνίας. Καταλαβαίνουν ὅτι κάποιοι γονεῖς ἔχουν καθαρὰ χέρια ἀπὸ τὶς κεφαλαιώδεις ἁμαρτίες τῆς κοινωνίας, αἰσθάνονται ὅμως ὅτι παρ’ ὅλα αὐτὰ καὶ αὐτοὶ καὶ ὁλόκληρη ἡ οἰκογένειά τους εἶναι βουλιαγμένη μέσα στὸ βάλτο τῆς εὐημερίας, τὴν ἀπόλαυση τῶν καρπῶν ὅλων τῶν ἐθνικῶν καὶ κοινωνικῶν ἐγκλημάτων. Βλέπουν ὅτι ἡ πολιτεία ποὺ οἱ γονεῖς τους τὴν ψηφίζουν, ἀδικεῖ ἀσθενεῖς κοινωνικὲς ὁμάδες, κάνει βρώμικους πολέμους, κλείνει τὰ μάτια στὶς παρανομίες τῶν ἰσχυρῶν, διευκολύνει τὴν ἀνισότητα καὶ τὴ διαφθορά. Ὅλα αὐτὰ γεννοῦν τὴν ἀστικὴ εὐμάρεια, τὴ διευκόλυνση τῆς “ ντόλτσε βίτα ”, ὅπως λένε τὴ χαύνωση τῶν ἀπολαύσεων. Σ’αὐτὰ τὰ αἰσχρὰ ἀποτελέσματα βλέπουν βουλιαγμένους εὐχάριστα καὶ τοὺς γονιοὺς τους οἱ νέοι μας καὶ τοὺς δασκάλους τους καὶ ὅλη τὴν “ καλὴ κοινωνία ”. Ἀλήθεια, πῶς θὰ μπορέσει νὰ ξεχωρίσει τὸ γονιό του ὁ ἔφηβος ἀπ’ αὐτὴ τὴν πρόστυχη κοινωνία, ποὺ κυλιέται μέσα στὰ κέρδη τῶν ἐγκλημάτων της κι ἀπ’ αὐτὰ τὰ κέρδη ὠφελοῦνται κι ἔμμεσα καὶ οἱ γονεῖς του ;

Ὑπάρχει μόνο ἕνας τρόπος καὶ μάλιστα δοκιμασμένος. Εἶναι ὅταν διαπιστώσει ὁ νέος ὅτι ὁ δικός του γονιὸς ὄχι μόνο δὲν γεύεται τὰ κέρδη τῆς ἄνομης πολιτείας τους, ἀλλὰ κάνει καὶ ἀντίσταση στὴ διαφθορά της. Κι αὐτὸ γίνεται καὶ μὲ τὸ παράδειγμα καὶ μὲ τὸ λόγο. Ἔτσι ὁ γονιὸς βρίσκει τὸν τρόπο νὰ μὴ μαστιγώνει τὰ παιδιά του, γιατὶ τὰ παιδιά του ἀπὸ ἔνστικτο εἶναι δίκαια καὶ δὲν ξεγελιοῦνται. Ἄλλωστε εὐτυχοῦν καὶ τὰ ἴδια ἀπ’ αὐτὴ τὴ δικαιοσύνη τους, ὅταν βλέπουν τοὺς γονεῖς τους νὰ ἀντιστέκονται. Νὰ ποὺ μαζὶ μὲ τὶς ἄλλες εὐλογίες ποὺ μᾶς φέρνει τὸ παιδί, ποὺ γεννήσαμε, θὰ μᾶς κάνει καὶ ἥρωες καὶ μάρτυρες ἅγιους καὶ τιμημένους σ’αὐτὴ τὴ ζωή.

Καταλήγω στὸ συμπέρασμα ὅτι τὰ παιδιά, ποὺ μ’αὐτὰ βραβεύει ὁ Θεὸς τὴν ἀγάπη μας καὶ τὴν πίστη μας, γίνονται μοχλοὶ σωτηρίας, μᾶς δείχνουν τὸ δρόμο τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς μετάνοιας μὲ τὸν πιὸ παιδαγωγικὸ τρόπο. Παιδαγωγικὸ βέβαια γιὰ μᾶς ἀλλὰ μαρτυρικὸ γιὰ τὰ ἴδια. Ἀρχίζουν ἀπὸ τὴ θεσπέσια καλλονὴ τοῦ βρέφους, προχωροῦν στὴν ἄσκηση τῆς σωστῆς οἰκογενειακῆς ἀγωγῆς, ποὺ τὴν ἔχουν ἀνάγκη, καὶ καταλήγουν τυλιγμένα ἢ στὸ σκληρὸ μαστίγωμα ἢ στὴν ὑπόδειξη τοῦ μαρτυρίου τῆς γενναίας ἀντίστασης στὸ κακό. Ἂς τοὺς εὐχηθοῦμε καλὴ δύναμη. Ἂς δοξάσουμε τὸ Θεὸ λοιπόν γιὰ τὰ παιδιὰ ποὺ μᾶς χάρισε.

Κωνσταντῖνος Γανωτὴς
Δακτυλογράφηση & Φιλολογικὴ Ἐπιμέλεια
Αἰκατερίνη Κόρμαλη Γανωτῆ